۱۳۹۰ خرداد ۴, چهارشنبه

نشر اراجیف

راستش من هیچ راه دیگه ای برای نشر اراجیفم ندارم الا همین فیس بوک مادر مرده ! . راستی نشر اراجیف هم میتونه جرم باشه ؟!؟ مثلا یارو به اتهام نشر اراجیف ، تلاش در براندازی کلام ، تضعیف امنیت کلّی ، تشویق افکار عمومی و از این حرفا بره زندان ... فکر کن !!! . عرض می کردم راه دیگه ای جز اینکه لینک وبلاگ رو بذارم تو فیس بوک ندارم . این خوبه ، فقط اشکالش اینه که در فاصله کلیک لینک فیس بوک در وبلاگ تا بالا اومدنش تو فیس بوک (زمانی حدود سی صدم ثانیه ) ، دست کم سیصد تا لینک آیا شما خوش تیپ ترید یا برد پیت ؟ به نظر شما کدام حیوان خر تر است ؟ پاسخ ها : خر – خر – خر خودتی ، آینه یک مسابقه است شکستنی نیست ، کدام یک از سریال های مشهور زیر را دیده اید ؟ دلنوازان ، سر بداران ، شب خماران ، صبح یاران ، نا امیدان ، در جماران ، بوی باران ، زیر تهران ، کون بخاران ، مایه داران ، گریه زاران ، می گساران ، دس به کاران ، زهر ماران ...( نه واقعا کدوماشو دیدین ؟ برا ما هم تعریف کنین !!! ) ... میاد رو لینک من و امکان دسترسی به وبلاگ پر بار و گهر ریز بنده میسر نمیشه . اینه که تصمیم گرفتم طی رقابتی تنگ آخ تنگ ، با بانیان بی بنیان این تفنن متعفن ، منم هی تند و تند مطلب بذارم و لینک بدم ، ببینیم کی تنگ تره کی بیشتر دردش میگیره !
کاری به دل نوشته های نازنین و دس نوشته های مه جبین و سگ نوشته های پیش از این و خر چریده های واپسین ندارم . ایضا باغ و بستان هایی مثل : خدایا تو چقد خوبی ... بوس ! ، بیایید نگذاریم آب خلیج فارس شور شود ! ، ای وای قبر کوروش رفت زیر آب الان کوروشمون خفه میشه ! ، یا امثال میکده ، دهکده ، چیزکده (این یکی دیگه خودش به اندازه کافی اسمش مضحک هست ) ، لااقل اینا از هر صد تا لینکشون یکیش به درد بخوره ، ... ولی آخه   آیــــــنــــــه ؟!؟!؟  ................... به نظر شما کدام شغل پر درآمد تر است ؟ ... کشی ، ... کشی ، ...کشی ؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟ .......................... بیخیــــــــــال تو رو خدا !  

۱۳۹۰ خرداد ۳, سه‌شنبه

Closer - the movie

Depressives don't want to be happy to confirm their depression. If they were happy, they couldn't be depressed anymore. They'd have to go out into the world and live, which can be depressing!

Closer (2004)
Directed by: Mike Nichols
Written by: Patrick Marber 

آدم

آدما چند جورن . دقیقشو بخوام براتون بگم آدما شیش میلیارد و هشتصد و پنجا و دو ملیون و چهار صد و هفتاد و دو هزار و هشتصد و بیست و سه جورن !!! (بر اساس آمار رسمی نیمه سال دوهزار و ده) . میشه این حدود هفت میلیارد آدم رو به دو دسته کلی زن و مرد تقسیم کرد اما به نظرم هیچ جور تقسیم بندی دیگه ای نمیشه قائل شد . مثلا این که بخوایم آدما رو دسته بندی کنیم و بگیم بعضیا باهوشن ، بعضیا زرنگن ، بدبختن ، خوش بختن ، بیمارن ، سالمن ، دیندارن ، بی دینن ، موفقن ، نا موفقن ، بدن ، خوبن ، ... و همین طور بگیر برو تا آخر ، نع ! به نظر من اینجوری نمیشه و نباید آدما رو دسته بندی کرد . آدما آدمن ، همین و همین ، دیگه هرکی به خودش ربط داره چه جور آدمیه ، نه من ، نه شما ، نه هر کس دیگه ای - نباید – آدمارو گروه بندی کنیم . این میشه قضاوت در مورد دیگران و مطمئنا هیچ آدمی به اندازه خود اون آدم نمی دونه که کی هست ، چی هست و کجای کار قرار داره . از اون بدتر ما میایم دسته بندی می کنیم و برای هر گروه حکم کلی هم صادر می کنیم . میگیم یه دسته از آدما احساساتین ، آدمای احساساتی فلانن . یا بر اساس مرز بندی ها قاعده کلی می بندیم . هندیا کودنن ، افغانیا دزدن ، انگلیسیا خسیسن ، ژاپنیا منظمن ، ... . از اون فاجعه بار تر ، چون این دسته بندیا تو ذهنمون نهادینه شده ، تمام زندگیمونو می ذاریم برای اینکه تو یه دسته بهتر قرار بگیریم . دائم نگرانیم که ما تو کدوم گروه هستیم . آیا من جزو احمقام ؟ آیا جزو انسان های موفقم ؟ آیا جزو بی استعداد هام ؟ تو کدوم لیستم ؟ خوبا یا بدا ؟ اگه فلان کار و بکنم تو کدوم لیست میرم ؟ نکنه برم تو لیست بی وجدانا ، نکنه بذارنم جزو افسرده ها ، نکنه برچسب انسان های بی مسئولیتو بخورم . بهتره فلان کنم برم جزو آدمای فداکار ، بیا این کارو انجام بدم منم میشم عضو گروه آدمای مهربون . و اینقدر گرفتار این کلاف سر در گم میشیم که اصن یادمون میره بابا ما همه مون تو یه لیستیم ، لیست آدما ! فقط کافیه آدم باشیم .... آدم !  

نا تمام از پست قبل

اول پست قبلی که نوشتم این متن بالای هجده ساله ، یکی دو نفر آدم عاقل کامل بالغ ( تو این روزگار همین یکی دو نفر هم که واجد هرچهار تا شرط باشن به سختی پیدا میشه – فراموش نکنین آدم بودن هم جزو شرایط به حساب میاد !) گفتن ما که با خوندن این پست هیچ احساس بالای هیجده سالی بهمون دست نداد ! سرکاری بود ؟ . از شما چه پنهون چند تا بچه زیر هیجده سال هم اومدن گفتن : برو عمو کونتو بشور! با این چیزشعرای  تو فلان ماچه خرم تر نمیشه !!! ... گفتم : جان ؟!؟!؟ ... ببخشید شما چن سالتونه اونوقت که اینقدر با کمالات هستین ؟ یکی گفت شونزده ، اون یکی گفت چارده یه جقله ای هم اون وسط بود گفت : هشت !!! ... گفتم توله سگ تو دیگه چرا ؟! گفت : امان اژ رفیق بد ، البته ژغال خوبم بی تاشیر نبوده !!! . فهمیدم بابا ماشالله من چه خوب پاستوریزه موندم هنوز! فکر کنم مواد نگهدارنده مجاز خونم خارجی بوده ! . بعد ببین یه سری دوست دارم اینجا که بینشون بی تربیته و خلاف سنگینه منم ! فکر کن اونا دیگه چقد اصغرلیزه همو منیژه ان ! یکی یه قواره از چارراه شیر پاستوریزه پشت قباله شونه . الان که به دوستای حال حاضر و دوستای قدیمی فکر می کنم می بینم درسته که ما تا حالا حتی کلماتی در حد پدر سوخته یا بی شعور از آقای الف میم.الف (صداش می کنیم : جیم.آی کلادار.میم.عین.الف.میم.خ.الف) نشنیدیم ، ولی میم.شین هم که از دوستای قدیمیه و اگه میچلوندیش یه کاسه شیره ناب ازش می چکید ، دوست خوبی بود . دوستای قدیم ، دوستای جدید ، همه شون آدمای خوبین . همه خوبن ، همه آدمن . این از همه چیز مهم تره ... .
از موضوعات ناتمام پست قبل ، دیگه جونم براتون بگه که از دست آقای Elmer به سلامت گریختم ، امروز ظهر بردمشون رستوران آبشار چلوکباب کوفت فرمودن دو لپی ، و اضافه کردن گور پدر تحریم محریم -    Prohibition Mrohibition- باید هر جوری هست یه نمایندگی تو ایران داشته باشیم ، غذاهاتون خیلی خوشمزه است . بعد از ناهار هم گویا فهمیدن گورشونو طرفای ابوظبی گم کردن ، رفتن پیداش کنن ... آخیش !!!
ما یک افاضاتی هم در باب اندام خط کش طور خانومای چینی در پست قبلی فرمودیم ، گویا به مذاق خالق دو عالم خوش نیومد . فوری تلافیشو سرمون درآورد . داستانش اینجوری شد که در یک مرکز خریدی به اسم سیتی سنتر داشتیم به حالت هروله سعی بین پله برقی و موال می نمودیم که چشمتون روز بد که نبینه هیچی ، ایشالله فقط چیزای خوب خوب ببینه ، عین همین که ما دیدیم ! ... یه خانوم چینی خوشششگل اون وسظ وایساده بود ، هیکل میکل آنژ تراش ، لباس از اونا که بالاش یه کم پایین تر از خط وسط ، پایینش یه کم بالا تر از حد وسط ، برآمدیگیهای پیشین و پسینش اگه پروتز سیلیکون بوده که دست جراحش درد نکنه شاهکار کرده بود ، اگرم کار خدا بوده که ما غلط کردیم تو پست قبلی زر زیادی زدیم گفتیم عقب جلوی خانومای چینی راست تیغه شاقوله ! . اینکه چرا همچین موجودی به جای اینکه تو هالیوود باشه وسط سیتی سنتر بود بماند ، هیشکی جلو پاشو نگا نمی کرد !، مرد و زن و بچه مبهوت طرف بودن ، همه همینجوری به هم تنه می زدن و تا حد ممکن قدمشونو کند می کردن و دور و بر یارو می چرخیدن . ازش رد میشدن و بعد با قیافه ای که انگار آها ! یادم رفت نمک بخرم ، بر می گشتن و یه دور دیگه این شاهکار خلقتو ورانداز می کردن . و بعد دوباره می گفتن حالا ولش کن نمک که داریم و باز می چرخیدن و یه بار دیگه سیر سیل می شدن . تو این هیر و ویر من در حالی که گردنم تا منتها علیه سمت راست چرخیده بود ، از راهروی اصلی وارد دردسشویی که سمت چپم بود شدم  و تا لحظه ای که کنج در اتوماتیک طرفو از دیدم پنهون کرد سرمو بر نگردوندم . رومو که برگردوندم خودمو تو آینه دستشویی دیدم . یه خانومی سمت راستم داشت تو آینه رژ می زد ، یه خانومی هم سمت چپم داشت چتریاشو با سر انگشتاش اینور اونور می داد . قبل از اینکه بتونم فکر کنم اِ این آقایون چقد شکل خانومان ، تو آینه یه خانومی از پشت سرم در حالی که دامنشو رو کمرش از چپ و راست بالا می کشید از توالت اومد بیرون و یه صدای نازک وَی مانندی از خودش درآورد و من پا گذاشتم به فرار ... یه در زود پیچیده بودم !!!  تو راهروی اصلی هرچند دسشویی مردونه سمت چپم بود دوباره رفتم به راست ، خانوم چینیه رو یه بار دیگه بر انداز کردم ، بعد گفتم ای بابا دسشویی که اون ور بود ، برگشتم دوباره نگاش کردم ، بعد یادم افتاد نمک نخریدم ، بعد دیدم ولش کن نمک داریم حالا ، و بالاخره در حالی که داشتم می ترکیدم گفتم : خدایا  گه خوردم دیروز راجع به بندگان چینی ات اونجوری نوشتم ! بذا بریم شاشمونو بکنیم !!!
و اما داستان کیوجینگ که تو پست قبل هنوز شروع نشده نیمه تموم موند ، وارد مراحل جدیدتری شد . امروز خیلی به این داستان فکر می کردم و همینجور ماجرا رو تو ذهنم پر و بال دادم . اینقدر که دیدم چه خوبه این یه داستان مجزا بشه و حیفه که قاطی پستای بی سر و ته من تلف بشه . اینه که تصمیم گرفتم این داستانو به صورت مجزا پیش ببرم . روش کار کنم و یه کار شسته رفته ازش در بیارم . سوژه خوبی به سرم زده و ماجرا فقط یه روال عشق و عاشقی نیست ، بحث خیلی خصلتای آدمیزادی دیگه در قالب داستان میاد وسط که گفتم ، حیفه سرهم بندی بشه . می نویسم ، کامل که شد فصل به فصل براتون میذارم اینجا . قول میدم !
یه نکته کوچولوی دیگه : این وبلاگ نو پاست . یعنی پا نداره ، اصلا دست هم نداره ! یه بچه قورباغه سیاه ریزه میزه است با یه دم فینگیلی که تو فسقله آبگیر ده دوازده تا خواننده وول می خوره تا یه روزی دست و پا درآره . واسه همین نویسنده اش سعی می کنه سبک های مختلفی رو امتحان کنه ببینه تو کدوم یکی استعدادش بیشتره . یه وقتایی طنز می نویسه ، یه وقتایی جدی . گاهی اوقات شعر و ترجمه ، گاه وقتی از روزمرگی ، بعضی وقتا هم یه کم بی تربیتی .خلاصه که داره تست میکنه . اگر احساس می کنین در برابر این وبلاگ شبیه یه موش کوچولوی آزمایشگاهی شدین ، خوب احساس قشنگیه !!! الان ملت همه تو خونشون همستر دارن کلی هم بهش می رسن . از آدم بودن با این هوار مثیبتِ آدم بودن ، که بهتره !!!!...
زحمت بکشین نظر بدین ، ایراد بگیرین و نکته های گفتنی رو حتما بگین . یکی گفت دیزاین و فرمت وبلاگت همچین چنگی به دل نمی زنه ، یخورده دستکاریش کردم ، فکر کنم خوندن مطالب هم راحت تر شده باشه . خلاصه اینکه خوندن حلال ، نظر ندادن حرام !!! لطف می کنین like فیس بوک رو کلیک می کنین ، اما انتظار لطف بیشتری ازتون دارم . منظورم از لطف ، به به و چه چه نیست ، می دونین که ؟ . هر نکته ای که به نظرتون رسید بگین .
ارادت بند ... تا بعد ...

۱۳۹۰ خرداد ۱, یکشنبه

یک موجود فضایی پنج سر در وان حمام خانه ما - داستان تخم مرغی تخیلی - قسمت اول

این پست کمی تا قسمتی بالای هجده سال می باشد (حالا همه تون حمله کنین !)


از این مهندسی صنایع خوندن تو زندگی ما هیچ تنوری گرم نشد الا همین عشق به داکیومنتیشن و کتگورایز کردن - آخرِ فارسی را پاسِ همدان بداریم - اینه که حالا تو این هیری ویری هر خزعبلاتی که میبافم باید اول مشخص کنم قسمت چندمه ، خدا رو چه دیدی شاید زنده موندیم از این سوژه های صد من یه غاز هر کدوم یه بیست سی تایی نوشتیم بعد هر کدومو کردیم یه کتاب ! کتاب عشق ، کتاب فقر ، کتاب سی سال آزگار سیگار ، این آخری هم که نوبره : کتاب داستان های تخم مرغی تخیلی !

اصولا مشهورم به اراده قوی در خوابیدن . روایته که ایستاده زیر دوش (اگر اراده کنم ) می تونم بخوابم . اما به گمانم چند وقتیه چش خوردم (زبون و مغز رو ترجیح میدم اما این یکی استثنائا اختیارش دست خودم نبود ، کردن تو پاچه مون - راستی پاچه هم دوست دارم !). نمی دونم چه مرگم شده عهد شبایی که فرداش یه عالمه کار دارم و می دونم که باید شبو خوب استراحت کنم تا فردا سرحال و با نشاط به کارام برسم ، تو رختخواب عین جغد چشام باز میمونه و تنها چیزی که سراغمو نمی گیره ، خوابه . نه که فکر کنین استرس روز بعد باعثشه ، نه ، به تنها چیزی هم که فکر نمی کنم کارای فردامه . خلاصه چشمون زدن دیگه ، هرچی هم اسفند و بهمن و دی دود کردیم افاقه نکرد . یادش بخیر یه زمانی بهمن پنجاوهفت دود می کردیم ، اسم بود واسه سیگار گذاشته بودن خداییش ؟! (ر.ج.ک.ب !!! سی سال آزگار سیگار - قسمت هفتم ... برگردین بابا ... ر.ج .ن. ک.ب  یعنی رجوع نکنید به ! سرکاری بود ،  قسمت هفتمشو ننوشتم هنوز !) سیگار بهمن پنجا و هفت - همین جوری بدون "ه" آخر پنجاه - یک (به فتح ی) کوفتی بود در نوع خودش دومی نداشت . هر چند مصداق کوفت بودنش خیلی هم بی شباهت به بهمن پنجاه و هفت خودمون نبود . با این تفاوت که اون سیگاره رو با همون پک اول می فهمیدی چه کوفتی داری می کشی ، اما این انقلابه رو باید سی سال میگذشت تا بفهمی چه کوفتی کشیدی ! . بگذریم ، جزو معدود عقاید درست بابام راجع به من اینه که کودن تر از این حرفام که وارد مقوله سیاست بشم !.

خلاصه امشب یکی از اون شباس که بیخوابی زده به کله ام و چون امروز تصادفا با یه وبلاگ و وبلاگ نویس خیلی خوب آشنا شدم ، جو گیر گردیده و الان دوی نصفه شبی در خدمتتونم. قبل از وارد شدن به ماجرای تخم مرغی امشب یک فرازهایی هم در مورد اون وبلاگه براتون بگم : یه آقای مشنگی هست که قشنگ می نویسه ، اینقدر قشنگ که سر یه شام تو برج العرب باهاتون شرط می بندم اگه برین آخرین پستشو بخونین ، تا ته اولین پست رو در نیارین بی خیالش نمیشین . لینکش رو میذارم در حاشیه سمت راست . در اون حاشیه سمت راست یه لینک دیگه هم میبینین که متعلقه به یه خانوم قشنگی که نه تنها مشنگ نمی نویسه ، بلکه خیلی هم خوش آب و رنگ مینویسه ، نوشته هاش بیشتر شبیه نقاشی ان . خوندن این یکی رو هم از دست ندین .

فردا قراره مدیر فروش خاور میانه و شمال افریقای یه شرکت انگلیسی که ما نمایندگیش تو اماراتیم ، بیاد دبی. ( دقت کردین ما تو مدرسه جغرافیا که میخوندیم قاره ای به اسم خاور میانه که نداشتیم ، داشتیم ؟ اما بعد از تجزیه اتحاد فروپاشیده شوروی و سبز شدن یک مشت کشور فسقلی با نیمه تمدنی وام گرفته از جماهیر سابق ، و به طور همزمان (مرده این لغط سایملتنیوسلی ام نمی دونم چرا ؟) پیشرفت هند و چین - ژاپنیا که از همون اول حسابشون جدا بود - تویوتا میساختن ماه ! آدم انگشتاشو باهاش میخورد (دروغ گفتم ، حالم به هم میخوره از این ماشین زپرتی ، فورد سوار شو حالشو ببر !  - ای بابا اینقدر کم هوش نبودین که ، خودم فورد دارم ! ) ، بگذریم ، خلاصه یواش یواش اومدن مخصوصا تو تقسیم بندیای تجاری ، شمال افریقا و خاور میانه رو یه کاسه کردن و کلا تو جلساتشون با عنوان کشورای عقب مونده ازمون یاد میکنن . (نمی دونم اگه در رده بندی سیاست چلانی ، کودن نبودم چقدر می خواستم به سیاست بپردازم ؟! ). حالا از اینم بگذریم ، فردا آقای Elmer تشیف میارن و بنده به عنوان منشی ، کارمند ، مهندس فروش ، حسابدار ، آبدارچی ، راننده و در نهایت مدیر شرکت باید به استقبالشون رفته و در خدمتشون باشم. آقای Elmer یه هلندی الاصل انگلیسی تباره که پفیوزی از وجناتش میباره عین رگبار بهاری !! تمام استرس و بی خوابیمم مال اینه که یه ساله به قدرتی خدا یه دونه از محصولات کارخونه این بابا رو نتونستیم بفروشیم (چششون درآد خیلی قیمتشون نسبت به سایر رقبا بالاس . ولی خوب اینو نمیشه به روش آورد به دو دلیل . یکی اینکه زشته و ممکنه بدش بیاد و دوم اینکه من اصن نمی دونم چشت درآد به انگلیسی چی میشه !). حالا استقبال فرودگاه و نهار در رستوران ژینگولانس بماند ، چار تا جلسه قرار گذاشته به ترتیب تو شارجه ، ابوظبی ، راس الخیمه و جبل علی . یعنی من باید فردا قد کشور امارات رو دو بار رانندگی کنم برم و برگردم . جلسات کسل کننده بماند ، این پفیوز انگلیسی هلندی رو چجوری کنار دستم موقع رانندگی تحمل کنم ؟!؟. باز خوبه سر تا ته امارات با ماشین سه ساعت بیشتر راه نیست . تصور کن (اگه حتی تصور ...... کردنش سخته !!! - راستی سوراخ تصور کجاشه ؟!؟ تو "صاد" یا تو "واو" ، حق داشته بدبخت سیاوش قمیشی ، تصور کردنش سخته !) آره دیگه تصور کن همین برنامه قرار بود تو ایران پیاده بشه ، چار تا جلسه تو یه روز تو مشهد ، بوشهر ، تبریز و دست آخر چابهار ! نشیمنگاهی از آدم به تواتر می رفت !

آقا این بساط Elmer الدنگ رو بذاریم ، بریم سر تخم مرغ خودمون . هی من میخوام داستان بسازم به این نکبت و فردای نکبتی فکر نکنم هی نمیشه .

داستان تخم مرغی تخیلی فردا ، در واقع از فردا شروع نمیشه ، این داستان چند ماهی هست که شروع شده . یه شرکت تجاری گردن متوسط هست که با شرکت ما عین دو تا خواهر میمونن (ما سیستر کمپانی اون گردن متوسطه ایم !) شرکت ما مسلما خواهر کوچیکه است . حالا کی خواهر بزرگه شوهر میکنه شرکت ما بشه نون زیر کباب و خلاصه نونمون تو روغن بشه نمی دونم ! دفتر هر دو شرکت تو یه ساختمونه ، خواهر بزرگه دفتر بزرگه رو داره تو طبقه اول و خواهر کوچیکه طبقه سوم . حسب روابط خواهرانه این دو شرکت ، در روز زیاد پیش میاد که پرسنل مربوطه ، در آمد و شد متعدد فی مابین باشن . زد و شرکت بزرگه بر اساس طرح توسعه نیروی انسانی ، یه منشی جدید استخدام کرد . یه خانوم سی و دو سه ساله چینی ، که بعدا فهمیدیم نیم دهه ای پیش ترَک ، شوهر الکلیشو ول کرده ، دختر ده ساله شو گذاشته پیش مامانش و اومده دبی کار کنه پول دربیاره بفرسته چین مامانش براش پس انداز کنه خونه بخره ! یک - به همون فتح ی - موجودات غریبین این چینیا ! . خانوم چینیه قیافه معمولی داشت ، شبیه یک میلیارد چینی دیگه . نسبتا قد بلند - بازم نسبت به یک میلیارد چینی دیگه - و بازم مثل همون یک میلیارد تا ، از پهلو که نگاهش می کردی فقط یه خط صاف می دیدی ، تنها وقتی که روشو به طرفت می گردوند مث لوردراپه ای که باز باشه و زنجیرشو بکشی ببندیش سطحش معلوم میشد و می فهمیدی که ای بابا این که آدمه ! خانومای چینی از نظر برجستگی های پیشین کلا زیر صفر کلوین به سر میبرن. واسه همینم وقتی بچه نوزاد بدبخت میخواد شیر بخوره ، باید اینقدر پک و پوزشو بکشه جلو و تلاش کنه که بلکه چیزی دهن گیرش بشه و سر و سامونی به شکم گرسنه اش بده ! اینه که لب و دهن و لثه و دندونای پیش اومده ای هم دارن . روز خلقت و ترانسفر به کره خاکی هم خوب چینی بودن دیگه ، سمج و یه دنده ، کلید کرده بودن که ما از بهشت بیرون برو نیستیم ! حالا یه میلیارد جونور یاجوج ماجوج رو مگه میشد به این آسونیا راضی کرد؟ اینجوری شد که خداوند ناچار به استفاده از اهرم فیزیکی شد و با یک تخته چوب به شدت تخت ، محکم زد در باسن مبارکشون و روونه کره خاکیشون کرد . اون موقع گویا گل اینا هنوز خوب خشک نشده بوده ، لذا خانومای چینی ، از نظر برآمدگی های پسین هم دچار همون مشکل عدم تورم در ناحیه پیشینن !!!

خانوم چینیه اسمش "کیوجینگ" بود. گویا "کیو" لقب ابا اجدادیش بوده. باید بودین و می دیدین وقتی ازش پرسیدیم "کیو" یعنی چی و توضیح می داد که این قسمت از اسمش منسوب به پدرشه ، با چه لحنی کلمه "پدر" رو می گفت و چه حالتی به صورتش می داد و چه حرکتی با دست و انگشتاش تو هوا ترسیم می کرد ! فکر می کردی اگه پدرش یکی از نوادگان پادشاهای تاریخ چین نبوده دست کم از تخم و ترکه ژنرال ژینگ کوان فو یا یه همچین کوفتی سر درآورده! با یک احترامی می گفت "پدرم" ، با یک ابهتی ، با یک احساس افتخار درونی ای !! اینا تاریخ و تمدن دارن ، ما هم تاریخ و تمدن داریم ! اینا احترام به پدر از نون شبشون واجب تره ، بعد ما هر چی فحش سردستیه حواله پدرمونه ! پدر سگ ، پدر سوخته ، پدرتو درمیارم ، ... اینا پیشینه فرهنگی دارن ، ما هم پیشینه فرهنگی داریم !!! خلاصه "کیو" نسب خانوادگیش بود و "جینگ" معنی اش می شد "پیس فول"! حالا پیس فول معنیش میشه صلح انگیز یا صلح مالیده یا صلح بلعیده یا چه میدونم اماله شده با صلح ، خودتون هرچی دوست دارین ترجمه اش کنین !

کیو جینگ وقتی اسمشو با گویش اصل چینیش می گفت ، انگاریه گنجشک بود که صدا می داد ، پُر خجالتی بود و وقتی ریز می خندید سرشو تو بازوش پنهون می کرد و پیشونیشو می رسوند به میز. شیرین بود و دوست داشتنی و ناگفته نماند مث موتور یه ضرب روزی ده ساعت کار می کرد ، بدون خطا ، بدون اشتباه ، از همون روز اول . این شد که خیلی زود ، کیوجینگ جاشو تو دل همه ، من جمله رؤسای دو شرکت خواهر مئاب ، باز کرد . رییس شرکت بزرگتره از کارمندش راضی بود و کارمندشم از اون راضی ، چون حقوق خوبی می گرفت . رییس شرکت کوچیکه اما اوضاش کمی تا قسمتی فرق می کرد . رییس خواهر کوچیکه بر خلاف مدیر خواهر بزرگه که کل ارتباطش با کارمنداش بر اساس ریپورت های هفتگی و میزان سودآوریشون شکل می گرفت ، هر از گاهی میشست پای درد دل کارمنداش و باهاشون حرف میزد (کلا این روش مدیریت رو بیشتر می پسندید) ، نه که معتقد باشه سود بیشتری عاید شرکت میشه با این روش، با همه آدمایی که بطور روزانه سر و کار داشت همینطوری بود . تا اینکه یه روز تو همین اوضاع و احوال پرسیا ، کیو جینگ لاغر اندام گردن باریک ، با یه حلقه که چه عرض کنم یه شکلک بادوم طوری از اشک توچشای فسقله بادومیِ چینیش ، بهش گفت از روز اول که تو رو دیدم حس کردم یه فرقی با بقیه آدما داری ! اینکه رییس غیر مستقیمشو یهو بی مقدمه تو خطاب کرده بود بماند ( نکته اش اینجاست که رییسه با کارمندا انگلیسی حرف می زد . خوب تو انگلیسی کسی چه میفهمه وقتی طرف میگه "یو" منظورش "تو" هست یا "شما" ؟! اینه که رییسه به نظرم تا اون روز فکر می کرد کیوجینگ "شما" خطابش میکنه و اون روز یه دفه حس کرد منظور طرف "تو"هست !) . و کیوجینگ اینجوری ادامه داد که : ممنونم ازت که از روزگار ماها میپرسی ، تو خیلی مهربونی ! - و بازم رییسه پیش خودش "یو" رو "تو" برداشت کرد ... .

بچه ها یواش یواش داره خوابم میگیره ، ساعتم نزدیک سه و نیمه ، بذارم بقیه شو واسه بعد؟ اینقدر اون بالا اراجیف به هم بافتم که هنوز به داستانی که برای فردا ساختم نرسیدم! بذارین شورتو پاره کنیم بریم سر اصل ماجرا ! (ببخشین منظورم این بود که short cut بزنیم بریم سر اصل ماجرا - خواستم فارسی را پاسِ همدان بدارم اینجوری شد !!!) . اصن مگه من اون بالا ننوشتم قسمت اول؟ خوب بذاریم یه چیزی واسه قسمتای بعدم بمونه دیگه نه؟! اگه دوست دارین بقیه ماجرا رو بفهمین دعا کنین من فردا جون سالم از دست Elmer به در ببرم تا بتونم سر و ته این داستانو هم بیارم. الان هر چی به هم می کشم نمیتونم ! خوابم میاد ، بالقوه هم آدم نشیمنگاه وایدی هستم ! پس فعلا شب خوش ...

تا بعد...

۱۳۹۰ اردیبهشت ۳۰, جمعه

ای وای دل ، ای وای ما

دلم یک مرگیش هست ، دیشب دیر وقت اومد خونه . صاحاب که نداره بی صاب مونده ! میره واسه خودش ولگردی ، نصفه شب بر می گرده ، بعد تازه ناز و عشوه ام میاد واسه من . یه شب میاد میگه به دادم برس بد جوری سوختم ! ، یه دفه شکسته و درب و داغون میاد باید با هزار مصیبت سر همش کنم . دیشب فکر کنم رفته بود پای قمار ، اومد گفت : باختم ! بد جوری ام باختم ! ... اولش رو ترش کردم برگشتم بش گفتم حقته ! چشت کور می خواستی نری پی یللی تللی . گفت : نه به خدا ! رفته بودم همینجوری یه دوری بزنم !  گفتم آره ارواح دلت ! گفت : من خودم اصل دلم ، دیگه ارواح دلم چه صیغه ایه ؟! گفتم بالاخره ...، رفتی معلوم نیست کدوم قبرستونی چشت به چی افتاده که دار و ندارتو گذاشتی اومدی ... گفت : نه به جان صاحبم ! گفتم تو اگه صاحاب داشتی وضع من بهتر از این حرفا بود . حالا بشین صاف و ساده بگو ببینم چه دردته ؟ تو که همیشه ادعای صاف و پاک بودنت میشه ، ببینم می تونی دو کلمه مث بچه آدم راستشو بگی یا نه ؟ تو که از روزی که یادم میاد همیشه اینقدر مهربون و فداکار بودی ، تو که می دونم از برگ گل نازک تری ... (راهش همین بود ، واسه اینکه سفره شو پهن کنه باید تعریف تمجید شو می کردم.) گفت : آخیش ... با حرفات گرم شدم ! ... تو دلم گفتم غلط کردی ! فهمید ، آزرده شد (عجب خبطی کردم !!!) گفت : خر خدا آدم که تو دلش ، به دلش فحش نمی ده !!! ... گفتم ببین داری شورشو درمیاری ها !! گفت : خوب فوقش یه خورده دل شوره می گیری ! چطو موهات که شوره میزنه صد تا شامپو عوض می کنی ، بذا یک کم هم من شور بزنم ببینم تو چیکار می کنی ؟! . گفتم استاد لغت بازی ای ها ! گفت : چاکرتیم ، پیش خودت درس گرفتیم !
خلاصه یه نیم ساعتی همینجوری زمین و آسمون به هم بافتیم ببینیم میگه چی بهش گذشته یا نه . وسط حرفا یه دفه دراومد که : هیچوقت شده بشماری چند بار تا حالا منو دودستی دادی به یکی دیگه ؟! ... جا خوردم ... فوری پرید گفت : اوی اوی اوی اوی ... به خودت نگیریا ! شما آدما آدم نیستین که ، تا ناراحت میشین اول دلتونو می خورین ! رو مود دلخوری نیافتی که حوصله ندارم تو معده روده ات بالا پایین بشم ! دفه پیش تا از روده ات اومدم بیرون حسابی چرکین شدم . ... گفتم نه ناراحت نشدم ، بیشتر رفتم تو فکر ، راست می گی ، چند بار میشه ؟!؟ ... نمی دونم ، شاید پنج شیش بار ، چطور ؟! گفت خوب بدبخت ، این همه منو بند یکی کردی ، چی گیر خودت اومده ؟ گفتم آهاااا ، دست رو خودت نذار که پر خونی ! گفت : ریش ریشم !
و اینجوری شد که بندش پاره شد و زد زیر گریه ، اشک که نمی ریخت ، همش خون ! نمی دونم وسط هق هق اش بود یا تاپ تاپش که با کلماتی نیم فرو خورده گفت : دیدم تو هروقت منو میدی یه نفر دیگه ببره ، هیچی نصیب خودت نمیشه ، من پر عطوفت رو میدی ، به جاش یه تیکه سنگ میگیری . ایندفه سر خود رفتم خودمو باختم ... نمی بایست این کارو می کردم ...، تو صاحبم بودی ناسلامتی ، باید ازت اجازه می گرفتم ، باید خودتم می بودی ... حالا که بدون تو رفتم ، گیر افتادم . نگرانم . نمی دونم باید چکار کنم؟ ... می ترسم ! ، می ترسم چون می دونم تو منو آخرین بار برای همیشه سپرده بودی به یکی و امضا دادی که دیگه هیچوقت پسم نگیری . حالا من بسته به یکی دیگه ام ... میگم حالا چیکار کنیم ها ااا ؟!؟!
گفتم : ناز من ، نازک من ، تو اینقدر بزرگی که اگه صد بار دیگه هم ببازی چیزی ازت کم نمیشه . هر کی ازت تا حالا برده اینقدر بهش رسیده که واسه هفت پشتش بس باشه . حالا طرف کی هست ؟!؟!
گفت : هر کی هست من الان خوشم .
دیشب بالاخره دلم آروم گرفت ، خسته بود و خوابش برد . تو خواب می دید که تنگ تر و تنگ تر میشه ، برای اونی که بهش باخته بود ... .

۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۵, یکشنبه

فقر - قسمت اول

همه ، آدم فقیر دیده ایم . همه با مقوله فقر و تنگدستی و فلاکت آشناییم . شاید همیشه ، شاید گاهی اوقات ، شاید تنها یک یا دوبار ، سعی کرده ایم هر قدر که مقدور بوده ، به طریقی حاجت محتاجی را برآورده کنیم . اما چند بار از نزدیک  ، مستقیم ،  گرفتار گرفتاری های یک انسان نیازمند محتاج شده ایم ؟ چند بار پای حرفشان نشسته ایم و به داستان های تلخ نامرادی های روزگار با این مردمان گوش سپرده ایم ؟ چند بار درد یک انسان درد مند را کشیده ایم ؟ چند بار به این نتیجه رسیده ایم که آنچه در زندگی من رخ می دهد ، و از آن به عنوان درد و رنج یاد می کنم و برایم چنان سخت است که زبان به گله می گشایم ، پیش درد و رنج عذابی که بر سر بسیاری دیگر می آید ، هیچ هیچ است ؟
چهار پنج ساله بودم ، مادرم مدد کار بیمارستان سوانح سوختگی بود . خیابان ولی عصر ، به گمانم بالاتر از ونک . روزی مرا با خود به بیمارستان برد ، به بخش کودکان . با حفظ فاصله لازم و پرهیز از رویت تصاویر دلخراش ، که مبادا دل کودکی ام خراشیده شود ، کودکانی را نشانم داد ، هم سن و سال خودم ، که درد می کشیدند . و برایم گفت که درد اینها ، تنها درد ناشی از جراحات سوختگی نیست . درد این یکی فقط این نیست که دست و پا و کمرش سوخته ، دردش این است که مادرش را هم از دست داده . آن یکی فقط صورتش نسوخته ، دلش سوخته و هنوز هم می سوزد که ندارند آن قدر که مرهم سوختگی اش را بخرند .  آن دو تا را می بینی ؟ خواهر برادرند ، از وقتی آوردندشان اینجا حتی یک نفر هم به سراغشان نیامده ... .
خود ما هم چنان خانواده متمولی نبودیم . پدرم کارمند بود و اوضاع و احوال معمول و نیمه مقبولی برقرار . مجموعه اسباب بازی هایم یک دو ماشین و هواپیما و آدم آهنی بود ، ماحصل هدیه های تولد و غیره ، باقی ، خرت و پرت های دلخوش کنک کودکانه .  به پیشنهاد مادرم ، همه را کیسه کردیم ، برد برای بخش کودکان بیمارستان سوانح سوختگی ، خیابان ولی عصر ، به گمانم بالاتر از ونک .
تا به امروز ، بار ها و بار ها  ، داستان های مشابهی داشته ام . هیچگاه آن قدر در دست و بالم نبوده که بتوانم  تغییر عمده ای در روزگار کسی ایجاد کنم . اما درد دیگری را درد خود پنداشتن ، از نزدیک روبروی دردمندی نشستن و دستانش را در دست گرفتن ، به قصه هایش گوش سپردن و اشک ریختن ، را خوب می دانم . دردی دوا نمی کند ، اما از درد می کاهد .
در این شهر مدرن متمول با برج های سر به فلک کشیده ، هستند هنوز انسان های درد کشیده ، فلک به ناسازگاریشان چرخیده . وقت بگذارید ، جستجویشان کنید ، همراهشان شوید . می دانم ، سوء استفاده می کنند ، متوقع می شوند ، اما در میان اینها هم ، هستند کسانی که تنها نیازشان چند درهم کمک من یا شما نیست .
ساعتی نشسته بودم کسی از روزگارش برایم می گفت ، که به غایت دشوار بود و دشوار می گذراند . نه وعده کمک مالی دادمش ، نه پولی در جیب داشتم که در کف دستش بگذارم ، فقط بر اساس حرف هایش با چاشنی یک دو پند و اندرز ساده ، برایش تصویری از آینده گفتم ، و امید و شادی . اشک در چشمانش حلقه زد ، دستهایم را گرفت و گفت : در این همه سال های سخت ، اولین باری است که کسی از سختی هایم می پرسد ، کسی اینگونه برایم می گوید . بوده اند کسانی که گاه دست در جیب برده اند ، لطف کرده اند ، گره ای گشوده اند . اما هیچ کس نپرسیده بود ، هیچ کس نشنیده بود ، داستان رنجی که کشیده ام . سبک شدم ، انگار نور صبح ... .
اگر آن قدر دارید که سر و سامانی به اوضاع نیازمندی بدهید ، که چه بهتر ، اگر نه ، به نابسامانی های دلش بپردازید . همان قدر می ارزد .... .
ضمنا ؛ هر قدر فیلم های مشهور ترین کارگردانان را درباره فقر و رنج و فلاکت اقشاری از جامعه ببینید ، هر قدر مستند های زاغه نشینان و گرسنگان را به تماشا بنشینید ، هرقدر خیره شوید به عکس آن کودک افریقایی نیمه جان بر روی زمین که لاشخوری چند قدم آن سو تر انتظار مرگش را می کشد ، هر قدر در انجمن های خیریه مطلع شوید که فردی یا خانواده ای نیازمند فلان امکان است و کمک کنید ، آن قدر قدر عافیت خود را نمی دانید که در ارتباط مستقیم با رنج دیدگان . فقط وقتی بر سر سفره خالی آنان بنشینی ، قدر نان و پنیر سفره خودت را می دانی .
از آن مهم تر ، این امکان را برای کودکان خود فراهم کنیم . آنگونه که من دیدم ، در بخش کودکان بیمارستان سوانح سوختگی ، خیابان ولی عصر ، به گمانم بالاتر از ونک .
تا بعد .... .